Omgewoelde grond Een jaar. Ruim een jaar. Ruim een jaar vol diepgaande intensiteit. Diep intense bewustwording van rust. Hoe vermeende complexiteit zich uitte in essentie.

Adolescentie, een tijd van rebelleren en van afspraken niet nakomen. Of, Dabrowskiaans bekeken, een periode waarin je potentieel en frequent ongemakkelijk stijf staat van ontwikkelinstinct. Zoveel,

Eerder schreef ik in een blog over de interview-en-portretreeks van Chris van Camp’s hand, over het fenomeen burn-out en Dabrowski’s kijk op persoonlijkheidsgroei, het positieve

Deze blog verscheen eerder op http://www.onesta.nl en is vanwege de mooi heldere, open kwetsbare én Dabrowskiaanse inhoud ook op deze website geplaatst. Meer over Mariëlle

Bijzonder doortastend en relevant in de schijnwerpers Chris van Camp, auteur bij Apache, contacteerde mij een aantal maanden terug over de theorie en het proces positieve

In de theorie van positieve desintegratie zijn emoties als een motor achter de beschreven persoonlijke ontwikkeling en groeidynamiek.  Juist is deze verbeeldende beschrijving niet echt. Emotie is

“Want je hebt maar één iemand nodig die je optilt en laat zweven boven het alledaagse rumoer. Iemand die je ziet. Niet om wat je

Computerscherm geleegd, retinascherm met microvezels opgepoetst, van karakters sprekende kleurpapieren naast en voor mij, soepel werkende pennen op voorraad, twee koffie met chocolademelk op, administratie op afstand,

Zo rond mijn 16e speelde ik net als nu onbedwingbaar (en vrij!) met woorden. Een woord had mijn aandacht, en ik draaide het beeld, de

Fiere gedrevenheid transformeren tot verstillende aanwezigheid De intense mens (verwoording ontleent aan dit mooie blog: http://onesta.nl/intens-leven/) herkent zich mogelijk en in specifieke perioden van ontwikkeling in woorden en